Andere visie op dementeren

De mens achter dementie

Dementeren wordt gebruikt als naam voor een ziekte. Wij richten ons op de mens achter de dementie, de mens in nood , de mens die zijn ‘thuis’ zoekt. Hoe vaak hoor ik deze mensen die de weg kwijt zijn telkens zeggen: ik wil naar huis! Ik wil naar huis! Dat is ook wat ze willen, naar huis, naar zichzelf! Naar de plek waar het vertrouwd is. Mensen voelen zich verloren in zichzelf, zijn zichzelf kwijt. Mensen die echt gaan dementeren verlaten onbewust als het ware al een beetje hun lichaam Het leven bevindt zich in een andere dimensie. In de werkelijkheid zijn ze ook gewoon hier, maar wij kunnen ze niet echt meer bereiken. “Ik ben mijn maatje kwijt” hoor ik de partners vaak  zeggen. Het maatje is zichzelf kwijt en heeft jou nodig zichzelf weer terug te vinden. Op dit punt vindt de tragedie plaats en juist op dit punt is een ommekeer mogelijk. Altijd, het is nooit te laat!! Het is natuurlijk logisch dat de partner die al veel heeft meegemaakt en veel heeft moeten regelen, oplossen enz. vaak ook over haar / zijn grenzen gaat en het soms helemaal zat is. Beiden hebben hulp nodig en bij beiden is er weerstand. In onze maatschappij wordt degene die om hulp vraagt als slachtoffer behandeld en om dezelfde reden vragen veel mensen dus geen hulp.

Ik kan alleen maar zeggen dat de mensen die wel de moed hadden om uiteindelijk om hulp te vragen daar veel baat bij hebben gehad. Het is mijn ervaring dat wanneer wij in ons hart zijn en contact hebben met onze ziel, er altijd contact is met de mens die dementeert. Wanneer we in ons hoofd zitten is er meestal geen contact mogelijk. Soms heb je te maken met dementie verschijnselen en gaan deze verschijnselen vanzelf weer over. Zo hoorde ik laatst van een man die opgenomen was in het ziekenhuis en op een groepsafdeling zat na zijn operatie overdag en dat hij erg verward was. Hij smeekte zijn vrouw: haal me hieruit! Zijn vrouw haalde haar man naar huis. Een half jaar later waren de verschijnselen nagenoeg voorbij. Deze moedige vrouw had naar niemand anders geluisterd dan naar haar man en zijn nood onmiddellijk verstaan. Hij was echt de weg kwijt. Stapje voor stapje zijn ze er thuis samen uitgekomen. Met veel geduld en liefde en de nodige wanhoop soms. Zij konden de moed erin houden samen. Hoopvol! Deze verhalen hoor je bijna nooit. In het hoofdstuk ‘ ervaringsverhalen ‘ lees je over hoe Moniek en Beer samenwerkten tot en met het einde en het verhaal in woord en beeld van Stan en Marcel, de zonen van Karel, zij haalden hem uit het ziekenhuis en brachten hem niet meer terug. En Kees en Annie, Jan en Mireille en Ingrid en Jack. Interessant is ook het artikel d.d. 16 februari 2016 van Judith Moore op de site van www.hoezithetnuecht.nl  over Menselijk DNA en de bewustzijnsevolutie.

  • Contact

    Heb je een vraag?

    Ik beantwoord je vragen graag! Je kunt contact met mij opnemen via het contactformulier of info@gezondheidsontwikkeling.nl.

    Stel je vraag