Mijn levenspad

Marion van den Waardenberg

Ik ben opgegroeid in een fijn gezin, vader, moeder en broer. Ik ervoer ruimte voor wie ik was, op lastige momenten stonden mijn vader en moeder aan mijn zijde en baanden de weg voor mij in deze maatschappij. Wat niet gebruikelijk was, deden zij gewoon. Ik heb geleerd dat je je eigen pad moet volgen en niet mee hoeft te lopen met de kudde. Kamperen, reizen, alle klussen doen, mijn ouders leerden mij dat je eerst zelf de dingen doet en elkaar helpt.

Ik werd lerares NXII , huishoudkunde, gezondheidskunde, omgangskunde en stond vanaf mijn 22ste voor de klas. Trouwde op mijn 23ste met een hele fijne, boeiende man. We leefden als geen ander ons leven en gaven elkaar alle ruimte die we nodig hadden. De kinderwens van mijn man was niet zo sterk, mede door de heersende tijdsgeest in die jaren (‘70 en ‘80), de liefde voor hem was echter groter dan mijn pijn over het gemis van kinderen. Wij ontwikkelden onszelf. Ik werd hoofd civiele en administratieve dienst in een groot zorgcentrum in Eindhoven en later directeur van een klein zorgcentrum in Nuenen. Ik werkte altijd met plezier. Ik volgde opleidingen aan de Universitaire Instellingen in Antwerpen UIA en later aan het instituut voor Ekologische gezondheidszorg te Rotterdam. Ik ontwikkelde programma’s voor gezond ouder worden, ontving van het Ministerie een grote subsidie, zegde mijn baan op en richtte de Stichting Gezond Ouder Worden op. Gaf training, supervisie, counseling, advies en lezingen op verschillende plaatsen in het land. Op verschillende niveaus: bewoners, medewerkers, leidinggevenden, directie en bestuurders. In 1991 startte ik het Bureau voor gezondheidsontwikkeling op.

Na 21 jaar huwelijk kon ik niet verder, het was pijnlijk voor mijn man. Ik ontmoette een man met drie jonge kinderen en na twee jaar trouwden wij. Het moederschap vervulde een diep verlangen. Ik maakte tijd vrij voor het gezin, naast mijn werk. Naast het Ontwikkelen van ‘Gezond Ouder Worden‘ ontstond een nieuw pad. Ongemerkt had ik veel ervaring. Ik ontwikkelde de training: bewust in relatie met de dementerende mens en hun familie. Met subsidie van de Provincie kon ik die overal aanbieden. Door een onmenselijke ervaring in het verpleeghuis waar ik werkte als onderzoekster besloot ik mijn eigen ervaringen en ontwikkelde training ruimte te geven en neer te zetten in de reguliere zorg. Ik studeerde af als master Psycho Gerontology met mijn eigen inzichten en training. Juist vanaf dat moment moest er bezuinigd worden en vielen subsidies weg. Met deze nieuwe manier van werken kon ik geen instellingen meer bereiken!!

Ik werkte even mee met het trainingsprogramma Excellente dienstverlening bij de civiele dienst tak van Justitie en ontdekte dat dat niet mijn wereld is. In 2000 schreef ik het boek: ‘Blik op Gezond ouder worden‘ en kreeg vrijwel onmiddellijk daarna de opdracht om driedaagse cursussen te geven aan zorginstellingen voor mensen met een geestelijke en of een lichamelijke handicap rondom het thema: Met zin en plezier werken voor oudere werknemers.

Na 8 jaar strandde mijn huwelijk en vervolgde ik mijn reis zonder mijn man. Ik vond snel een mooi vrijstaand huis in Neerkant. Nadat ik eerst dacht dat ik nooit meer zou kunnen lachen en ook niet meer kon genieten van vakanties besloot ik in 2003 alleen het Pelgrimspad de Camino Santiago de Compostella te lopen. Wat een feest. Een maand lang in gesprek met mijzelf. Ik ontdekte dat ik veilig was, beschermd werd en dat er altijd antwoorden kwamen. Ik vond mijn oervertrouwen en humor terug. Ik voelde dat de wereld opnieuw aan mijn voeten lag. Ik maakte mooie reizen met de kinderen, samen en apart. Ik deed een retreat in de Karoo Woestijn bij prinses Irene en seminars met Wild Spinners, dolfijnen in Hawaii en Bimini en met Humpbackwhales in Rurutu/ Tahiti. Ik gaf mijzelf alle ruimte.

Mijn vader stierf en gaf mij het mooiste cadeau van de wereld. Tijdens een van onze laatste gesprekken zei hij tegen me: “Marion, je moet precies doen wat je voelt dat je moet doen”. Ik voelde me toen volledig gezien en begrepen, hij had moeite gehad met mijn keuzes in mijn leven. De laatste weken was ik naar huis gegaan om voor mijn vader en moeder te zorgen. Het was een helende reis voor ons allemaal.

in 2007 realiseerde ik Herberg Panta rhei in Neerkant, een kleinschalig ecologisch zorgproject voor mensen met dementie of een niet aangeboren hersenletsel, ziekte van Parkinson. Ik leidde medewerkers op en begeleidde mantelzorgers. Medewerkers en gasten mediteerden dagelijks. Wij begeleidden ook mensen in thuissituaties en in verpleeghuizen

Al vele jaren was ik geboeid door het geheime leven van de cellen. In 2011 volgende ik twee seminars in Thailand: Helingstechnieken / Nieuwe kennis van de nieuwe tijd. Ik heb daar ongelooflijk veel aan gehad.

In 2012 had ik een ontmoeting met de inspectie van VWS. Het was mijn indruk dat de inspecteur niet eens de moeite nam om te luisteren naar de essentie van ons werk en hield ons alleen de regels en de protocollen van een verpleeghuis voor. Alida moest op haar 99ste nog verhuizen naar het verpleeghuis waar zij 8 weken later overleed. Bizar en onmenselijk! We hebben er geen oorlog over gemaakt, maar ons hart doet nog steeds pijn. Uiteindelijk hebben we het  in vrede los kunnen laten. Geen Herberg, geen huis, geen inkomen. In mijn hart bleef het idee om mensen met dementie en hun familie te helpen voortleven.

In november 2014 nadat we een afscheidsritueel deden zag ik een beeld van een nieuw plan. De Herberg was getransformeerd in een nieuw plan: groter, economisch haalbaar en een antwoord op de crisis. Zorgen voor elkaar, zonder geld, delen, duurzaam , ecologisch, biologisch , eenvoud, genoeg is genoeg, zijn sleutelwoorden. Alle ervaringen en ontwikkelingen vormden een nieuw geheel. Onze architect werkte direct mee aan de uitwerking van Natuurlijk Gaia. Zie verder op www.natuurlijkgaia.nl

Sinds 1 juni 2017 woon ik met veel plezier op Texel. De prachtige natuur, de stilte, de ruimte en de zuivere zeelucht doen me werkelijk heel goed. Ik kom tot rust, neem de tijd om bewust stil te staan bij opgebouwde conditioneringen en gewoontes om ze vervolgens los te laten. Ruimte ontstaat om te zien en te doen wat nu nodig is. Ik neem alle tijd om aan te komen op Texel en kennis te maken met mensen en af te wachten of en hoe ik hier op kleine schaal iets kan betekenen.

 

[/bgsection]

  • Contact

    Heb je een vraag?

    Ik beantwoord je vragen graag! Je kunt contact met mij opnemen via het contactformulier of info@gezondheidsontwikkeling.nl.

    Stel je vraag